Φιλαρέτη Κομνηνού: «Η Ζωή Λάσκαρη με προστάτεψε όταν σε έναν θίασο πήγαν να με στριμώξουν»

Η Φιλαρέτη Κομνηνού ήταν καλεσμένη στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε στην Αθηναΐδα Νέγκα  για την απιστία, τη μητρότητα στα 22, τις κόκκινες γραμμές της, αλλά και τη Ζωή Λάσκαρη που μπήκε μπροστά και την έσωσε! «Όταν τον πρώτο χρόνο κατέβηκα στην Αθήνα και αντιμετώπισα ένα πολύ έντονο πρόβλημα σε έναν θίασο, υπήρξε μία διάθεση να με στριμώξουν κάπως και όχι ερωτικά, σεξουαλικά, το διευκρινίζω, αυτή που με προστάτεψε και έβαλε τις φωνές στον άνθρωπο που πήγε να το κάνει ήταν η Ζωή Λάσκαρη!

Τότε ο Βουτσινάς είχε πάθει το εγκεφαλικό και εκείνη τον φιλοξενούσε στο Πόρτο Ράφτη, στο σπίτι της. Και εγώ πήγαινα εκεί για να τον δω τον Βουτσινά μου και γνωριστήκαμε με τη Ζωή. Πολλές φορές με φιλοξενούσε τα βράδια εκεί, έμενα στο σπίτι της, στο δωμάτιο της Μάρθας. Λέγαμε αυτά που συνέβαιναν εκείνο τον χειμώνα. Και όταν μου είπαν ότι σε μία πρεμιέρα δικιά της πήγε ο άνθρωπος αυτός, μπροστά σε όλο τον κόσμο, πραγματικά τον ξεφώνησε και του έσουρε τα εξ αμάξης γιατί έκανε ό,τι έκανε στη Φιλαρέτη που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη. Αισθάνθηκα ότι μέσα σε αυτόν τον χώρο ο άνθρωπος που πραγματικά έβαλε πλάτη ήταν η Ζωή».

«Έπαιρνα τη μαμά μου κι έκλαιγα»

«Έγινα μητέρα στα 22 μου. Όταν είσαι τόσο μικρός, η μητρότητα έχετε σαν κάτι που σε αλλάζει τόσο ραγδαία. Είσαι ακόμα παιδί. Θυμάμαι έντρομη, τον πρώτο καιρό που δεν κοιμόταν, ή έκλαιγε, που έπαιρνα τη μαμά μου, εγώ ένα παιδί άλλο που έκλαιγε και έλεγα: μαμά, τι να κάνω; Ερχόταν η κυρία Ελένη στο σπίτι και έπαιρνε τα πράγματα στα χέρια της. Καλύτερα τα κορίτσια να γεύονται και να προχωράνε στο θέμα της μητρότητας σε μεγαλύτερη ηλικία. Γιατί σε αυτές τις ηλικίες είναι λίγο σοκ. 

Αυτό που βρίσκω απάνθρωπο είναι όταν σε άλλες χώρες, και δεν ξέρω είναι και θέμα θρησκείας, παντρεύουν πάρα πολύ νεαρά κοριτσάκια, δέκα, δώδεκα, δεκατριών χρονών με κάτι μεσήλικες ή με κάτι ηλικιωμένους και αυτά τα παιδάκια, αυτά τα κοριτσάκια δεκαεφτά χρονών το πολύ γεννούν παιδιά».

«Λατρεύω το θέατρο, υπάρχει όμως ένα όριο»

«Μέσα στη δουλειά, πολλές φορές χρειάστηκε να δώσω κάτι μπουνιές για να εξασφαλίσω τον ζωτικό μου χώρο και να μην επιτρέψω να εισβάλλουν και να τραυματίσουν την αξιοπρέπειά μου ή την οποιαδήποτε υπερηφάνεια μπορεί να έχω. Λατρεύω το θέατρο και την υποκριτική. Υπάρχει όμως ένα όριο. Ο αυτοσεβασμός μου δεν θα μου επέτρεπε ποτέ, για χάρη μιας καριέρας ή ενός μεγάλου ρόλου, να υποχωρήσω ή να διαπραγματευτώ άλλου είδους σχέσεις.

Όταν κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα έπρεπε να ξανασυστηθώ στην θεατρική οικογένεια. Εκεί ήμουν 13 χρόνια στο κρατικό, έπαιζα τους μεγάλους ρόλους. Ήμουν τυχερή γιατί ξεκίνησα με μεγάλους ρόλους, ειδικά τότε σε μια εποχή που δεν είναι όπως τώρα με τους νέους, τότε υπήρχε μια αξιοκρατία».

«Αισθάνομαι ότι είσαι λεηλατημένος τώρα»

«Ένα γερό χαστούκι μπορεί να ήταν κάποια στιγμή, όταν ανακάλυψα μία απιστία, που νόμιζα ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί στη δική μου τη ζωή. Αυτό ήταν ένα σοκ. Αλλά κατάλαβα ξαφνικά ότι ανήκω στη συντριπτική πλειοψηφία των 90% των ανθρώπων ή αντρών ή γυναικών.

Στην αρχή είναι η έκπληξη. Μετά το χειρότερο που μπορείς να πάθεις σε αυτή την περίπτωση είναι να υπονομευθεί η εμπιστοσύνη που μπορεί να έχεις γενικότερα στη σχέση σου και με άλλους ανθρώπους ή και με άλλους άντρες.

Αυτή τη ζημιά μπορεί να σου κάνει, γιατί γίνεσαι αυτόματα καχύποπτος, αν εμπιστευτείς και έρθει αυτό το αναπάντεχο, αλλά μετά ξέρεις, χαλαρώνεις και το αντιμετωπίζεις και με χιούμορ. Πάντως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, όταν μετά από δύο χρόνια προσπάθησα να τα ξαναβρούμε, θυμάμαι, εκεί λίγο τρόμαξα με τη σκληρότητά μου, γιατί του είπα: αχ, αισθάνομαι ότι είσαι λεηλατημένος τώρα!

Η απιστία είναι κάτι που σοκάρει και αναστατώνει όλο το σύμπαν του μυαλού και της ψυχής. Μετά τον συγχώρεσα, με την έννοια ότι, εντάξει φίλε, μπορεί να λέμε και μια κουβέντα παραπάνω, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να ξανάρθει οτιδήποτε ερωτικό».